Miałam Ci ja wiersz i niezapisałam

Rano w autobusie mnie naszło. Napisałam kawałek. Wydawał się być dobry. Zanotowałam, ale w ferworze nie zatwierdziłam i przepadł. Jak to szło?

Coś o czarnym niebie spowitym chmurami

Potem bagnista ziemia osnuta mgłami

I tu chyba coś, hmm... 

Wszelaką nadzieję i drogę utracisz 

Chyba, że spojrzysz i zobaczysz

Światełko ciepłe we mgle

W chatce ukrytej niczym w najgłębszym śnie

W kominku u narzeczonej śmierci

Drewno na opał trzaska wesoło niczym łamane kości

I tutaj już miałam dokończyć na spokojnie... 

Przynajmniej jest co szlifować.