Lepki, pusty dzień

     Dziś mam jakiś taki dzień bez sensu. Lepki, bo jest duszno i wilgotno. Pusty, bo w środku czuję się pusta. Nic mi nie smakuje, nic mnie nie kręci. Wątpię w siebie. Wątpię, czy cokolwiek co robię ma jakikolwiek sens. Boję się, a jednocześnie nie chcę być sama. Tylko chyba lepiej mi samej, nie bojęsię wtedy aż tak, i nikogo nie udaję. Jestem po prostu sobą, nikim, szarym człowiekiem.

Perypetie

     Senne przytulenia, realne odrzucenia

     Trzeźwe rozstania, przytomne rozmówki

    Wielkie pragnienia, kolosalne odniemówienia

     W duszy ciągle muzyka mi gra

     Już nie wiem, na co mi te cierpienia

     Trzeba by mi odpłynąć wreszcie daleko

     Tam gdzie słońce zawsze świeci,

     A dusza w oparach świtu przeleci/promienieje.

     Strach przed słońca wielkością mnie onieśmiela

     Zostaję więc w mroku?

     Poddaję się? 

     Tu i teraz tak

     Bo dość nadzieji już mam

     Ale wiem, że przyjdzie ten dzień

     Ten nowy dzień

     Gdzie świt oświetli właściwą twarz